ODH POST

ODH POST

ODH post

mei 2015Posted by Johan Schuurman Sun, May 24, 2015 12:38:41

Van de Voorzitter


Als voorzitter van de LangStokhaar en Oudduitse Herder Vereniging heb ik naast het besturen van de vereniging natuurlijk ook een rol in de communicatie naar de leden.

Omdat niet alle leden op de afgelopen Algemene Ledenvergadering aanwezig konden zijn, is het denk ik van belang om een stukje te schrijven over dat wat ons zo bezig houdt.

Allereerst wil ik graag wat aandacht vragen voor de ontwikkelingen omtrent de Stichting Fokregistratie. Deze stichting, welke is gestart door enkele oud leden, begeeft zich op de markt van het verstrekken van afstammingsbewijzen en registratie van honden niet zijnde honden welke te scharen zijn onder de Raad van Beheer. Ook onze Oudduitse Herder zou daar onder kunnen vallen en de bestuursleden van deze stichting hebben dan ook gemeend om, zonder toestemming van de LSOHV, een koppeling te plaatsen tussen hun website en de website van de LSOHV. Gezien het feit dat er op geen enkele wijze controle is op de vaststelling van de gezondheidsregels en de voor hen vrije vaststelling van een rasstandaard en het totaal ontbreken van een controle meganisme (een stichting kent geen verantwoording naar de leden toe) heeft het bestuur van de LSOHV het bestuur van de Stichting Fokregistratie gemaand de linken te verwijderen. Daar is inmiddels gevolg aangegeven.

Een zelfde actie is door onze zustervereniging DHCN ondernomen. De DHCN en de LSOHV zitten wat dat betreft op één lijn, ook voor wat betreft de NIET erkenning van de door deze stichting verstrekte afstammingsbewijzen. Dat betekent dat honden met een afstammingsbewijs van de Stichting Fokregistratie niet worden toegelaten tot een show van beide verenigingen. Er zullen geen afstammingsbewijzen worden verstrekt door de LSOHV aan pups waarvan één van de ouderdieren een afstammingsbewijs van de Stichting Fokregistratie heeft. Honden met een afstammingsbewijs van de Stichting Fokregistratie zullen niet worden aangekeurd door de LSOHV.

Bovenstaand klinkt streng en is ook streng, maar de LSOHV wil de kwaliteit van haar fokbeleid bewaren en geen enkel risico nemen.

Het bestuur van de LSOHV heeft in overeenstemming met de Algemene Ledenvergadering besloten om verkennende gesprekken te voeren met het bestuur van de Duitse Herder Club Nederland. Wij denken dat er onderwerpen zijn waarop beide verenigingen elkaar zouden kunnen versterken. We hopen binnenkort hierover meer te kunnen mededelen.

Onlangs stond de uitzending van Radar (consumentenprogramma) grotendeels in het teken van de ‘ongezonde’ Duitse Herder. Voor de vereniging LSOHV waren de nieuwsitems niet nieuw. Het testen op genetische afwijkingen heeft de volle aandacht van de werkgroep gezondheid van de LSOHV. Natuurlijk werd er al volop getest op DM en worden de onderzoeken die de DHCN doet naar Hypofysaire Dwerggroei naarstig gevolgd. Mede gelet op de uitkomsten van de lezing van Ed Gubbels en de aanpassing van onze regelgeving durf ik te stellen dat we op de goede weg zijn. De werkgroep gezondheid en fokbeleid zullen met de fokkers rond de tafel gaan om volledig te voldoen aan de wensen die er liggen vanuit de overheid en consument.

Verder wil ik nog even ingaan op het fenomeen fokken op kleur. Natuurlijk is het leuk als je een gewild kleurtje fokt. Het is me onlangs zelf overkomen (trouwens ongewild) echter als dit enkel om commerciële reden gebeurd dan denken wij als bestuur dat er een verkeerde weg wordt ingeslagen. Ontwikkelingen in het buitenland laten zien dat heel licht grauw de overhand krijgt in het rasbeeld omdat deze puppen meer opbrengen. Verstandige fokkers bewaken de zuiverheid van het ras en volgen de lijn van breed fokken om de gezondheid en niet om de kleur. Daarover schrijvende kan ik nog meedelen dat in overleg met Ed Gubbels besloten is, en goedgekeurd door de ALV, om honden die het blauwgen dragen toe te laten tot de fok. Het voordeel van de inbreng van een voor de lijnen (genen) vreemde hond weegt zwaarder dan het defecte blauwgen.

Gebleken is dat in het afgelopen jaar diverse mensen belangstelling hebben voor een specifieke training met Oudduitse Herders. Het bestuur van de LSOHV heeft hierover nagedacht en zal in de loop van het jaar een plan voorleggen waarbij er sprake kan zijn van de in werking stelling van een Kringgroep of Kringgroepen van de LSOHV. Hoe, wat, waar etc. zijn vragen die beantwoord moeten worden maar voorlopig zien we kansen en gaan we daar mee aan de slag.

Toch nog een behoorlijk stukje geworden waarbij ik me er van bewust ben dat enkele onderdelen toch weer nadere vragen oproepen. Stuur die vragen naar voorzitter@lsohv.nl waarna ze gebundeld en besproken zullen worden om te komen tot de goede antwoorden.

Johan Schuurman

Voorzitter LSOHV


Van de redactie

In overleg met het bestuur heeft de redactie na lang wikken wegen gekozen om het clubblad in het vervolg electronisch, dus digitaal, ter beschikking te stellen. Het bestuur is de mening toegedaan dat de honderden euro's die zo'n blad kosten beter op een andere wijze kunnen worden besteed, zoals bijvoorbeeld aan gezondheidszaken of een ledendag. Ook aan deze digitale editie is er weer hard gewerkt en we hebben geprobeerd de editie voor een ieder aantrekkelijk te maken. Wij wensen u veel leesplezier.


Show zondag 27 september 2015

Op zondag 27 september is het weer zover!

We organiseren dan voor de 3e keer de grote hondenshow voor de Oudduitse Herder. De show 2015 wordt wederom gehouden in de grote binnenbak van: Manege Groenewoude, Ekris 38, 3931 PX Woudenberg

Voorlopig programma:

09.00 tot 09.45 uur Inschrijven/Ophalen deelnemersnummer

10.00 uur Opening waarna start met de babyparade

10.30 uur Keuringen baby/puppen/jeugd klasse

12.30 tot 13.00 uur Pauze

13.00 uur Kind/Hond parade

13.30 uur Vervolg keuringen open/veteranen/knuffel klasse

15.30 uur Nakomelingenklasse

16.00 uur Eindkeuringen

De keurmeesters: Birgit Mengel keurt de reuen en Sandra Hooyer keurt de teven.

U kunt zich nu al inschrijven via onze site:

Wilt u meedoen? Download het inschrijfformulier via de LSOHV site, vul het formulier volledig in en stuur deze tesamen met een kopie van de stamboom/afstammingsbewijs naar het secretariaat: Carin Peletier, Pleineslaan 106, 3734 ER Den Dolder. Scannen en mailen naar secretaris@lsohv.nl mag ook.


Wandelagenda 2015

Zondag 7 juni 2015

Erkemederstrand-Zeewolde georganiseerd door Annelies Slagman

Zondag 13 september 2015

Naarder Eng-Huizen georganiseerd door Carin & Giorgio Mastrolia

Zondag 11 oktober 2015

De Elzen-Dordrecht georganiseerd door Celia Stok

Zondag 15 november 2015

Soesterduinen-Soest georganiseerd door Carin Peletier

Zondag 13 december 2015
Ottemenisten-Ommen georganiseerd door Monique van Assen


In iedere uitgave van het clubblad wordt een hond door ons in the spotlight gezet. Voor deze uitgave van de ODH post hebben wij gekozen voor Bath Kol Kommissar Derrick Angel of Wassenaer

Naam:
Bath Kol Kommissar Derrick Angel of Wassenaer

Roepnaam:
Derrick


Geboren op:
5 januari 2009 bij Maj en Ton Opdam in Wassenaar

Wonend bij:
Hans en Hetty Groeskamp in Lichtenvoorde

Karakter:
Derrick heeft een zeer sterk karakter met een gouden hart. Hij heeft een hoge drift en is zeer sociaal naar mens en dier. Hij is geen echte knuffelbeer, mensen zijn om mee te stoeien, te spelen, te wandelen en te trainen. Hij luistert zeer goed, verliest ons nooit uit het oog en vindt het heerlijk om bezig te zijn. Ondanks het feit dat hij een vrij dominant ventje is, heeft hij nog nooit problemen met andere honden gehad. Als een hond vervelend tegen hem doet dan gromt hij een keer en loopt hij weg. Tijdens wandelingen met een groep moet en zal hij voorop lopen. Follow the leader. Ook andere dieren vindt hij leuk en ziet hij als speelkameraad. Kippen en wild zijn niet interessant. In onze tuin komen regelmatig wilde konijnen, die rustig naast Derrick aan een grassprietje gaan zitten knabbelen.

Dagelijkse bezigheden:
Wandelen, rennen naast de fiets, spelen met de bal, spelletjes doen met de baasjes en de hele buurt in de gaten houden, liggend op de oprit.

Is gek op:
Zijn baasjes, andere dieren, op zijn rug rollen, zwemmen, visite, actie.

Gezondheid:
Tot medio 2014 was Derrick een kerngezonde vent. Totdat een door de DA niet opgemerkte Hernia Perinealis hem doodziek maakte (van binnen scheuren van de spierwanden naast de anus door teveel persen vanwege een vergrote prostaat, met verstopping tot gevolg).

Hij moest in Wageningen een spoedoperatie ondergaan die 3 uur heeft geduurd, en de chirurg had ons voor die tijd verteld dat we misschien de beslissing zouden moeten nemen hem niet meer wakker te laten worden uit de narcose. Door zijn sterke karakter heeft hij het gered. Zodra hij wakker werd stond hij op en wilde hij niet meer gaan liggen: Hij moest en zou naar huis. En daar knapte hij langzaam maar zeker weer op. Binnen een paar weken was hij weer de stoere Kommissar Derrick zoals wij hem kenden.


Nakomelingen:
Doordat Derrick zo ziek is geweest mag hij niet meer dekken. Gelukkig heeft hij wel 7 prachtige kinderen samen met Dyan van Farmerhouse Rufan. Het is jammer dat Derrick al 5 jaar oud was toen fokkers hem begonnen te ontdekken als potentiële dekreu. We danken Johan Sluijer, Monique van Assen en Fanny Waterlander dan ook voor hun vertrouwen in Derrick.

Wij zijn verschrikkelijk trots op onze Kommissar Derrick, zijn trouw, zijn ijzersterke karakter en zijn prachtige uiterlijk. We hopen dat Derrick en wij nog heel veel jaren van elkaar mogen blijven genieten.

Behendigheid ofwel Agility

Heeft u wel eens met uw hond Behendigheid ofwel Agility willen doen?

Op 7 juni, vóór de Erkemeder strandwandeling, bieden wij u, onze leden, de mogelijkheid om eens kennis te maken met deze leuke tak van hondensport. Een mooie kans om te kijken of u en uw hond dit leuk vinden. Er zijn voor u geen kosten aan verbonden.

We organiseren dit in samenwerking met Hondencentrum Wraf, gelegen aan de parkeerplaats van het Erkemeder Hondenstrand. U kunt zich melden tussen 12.00 en 14.00 uur. Houdt er wel rekening mee dat we om 14.00 uur stoppen. Mocht het erg druk zijn, dan is er ook wat hersenwerk voor de honden te doen tijdens het wachten.

Ook de eigenaren van jonge honden zijn van harte welkom. De behendigheid wordt hier op aangepast.

Komt u ook? Geef dit dan even door aan Monique van Assen, mailadres evenementen@lsohv.nl, en meldt dan tevens de leeftijd van de betreffende hond.

Let op! Op de parkeerplaats en op het terrein van het Hondencentrum dient uw hond aangelijnd te zijn tenzij de leiding aangeeft dat de hond los mag.

Toegangstarief voor het hondenstrand is € 5,-- per auto (gepast inwerpen bij de slagboom) of € 2,-- per persoon zonder auto.

Als het weer ook nog een beetje mee wil werken, maken we er een gezellige middag van. Na afloop, om 14.00 uur, is er ook nog leuk vertier op het hondenstrand waar heerlijk gewandeld kan worden

Uit de praktijk van ...


Dierenarts Kasper Stroobusser van dierenkliniek Ommen belicht Lumbosacrale stenosis

Deze aandoening komt veel voor bij de hond. Met name bij Duitse Herders zie ik deze aandoening vaak in mijn spreekkamer. De eigenaar verwart het vaak met heupdysplasie oftewel HD. Het is namelijk een pijn of een soort verlamming in de achterhand.
Wat is het; tussen de laatste lendenwervel en het heiligbeen ontstaat een slijtage met botvorming en zwelling zodat het merknaam smaller wordt. Hierdoor ontstaat druk op de zenuwen. Je kunt het vergelijken met een soort hernia.

Het kan aangeboren zijn en dan zie je veranderingen tussen 3 en 8 jaar. Dit zie ik nog wel eens bij honden in het begin van de africhting. De verworven aandoening ontstaat vaak na 7 jaar. Bij de Duitse Herder komt het meer voor bij de reu.


1. De diagnose wordt eenvoudig gesteld dmv röntgen. Soms wordt er aanvullend een CT- of MRI Scan gedaan. Ruggenmergknelling op MRI.
2. Normale tussenwervelschijf op MRI.
3. Extra botanist op de lumbosacrale overgang op MRI.
4. Normale tussenwervelschijf op röntgenfoto.
5. Vernauwde tussenwervelschijf van de lumbosacrale overgang op röntgenfoto.
6. Extra botanist op de lumbosacrale overgang op röntgenfoto.

Lumbosacrale stenosis ontstaat geleidelijk. Het begint met pijnklachten of niet meer willen springen. Je hoort de nagels over de grond slepen. Ook plotseling opzij vallen kan. In de loop van de tijd zullen de klachten erger worden. De hond staat soms op een omgeslagen voet, glijdt meer uit, gaat langzaam lopend poepen, poept en plast in huis en kan uiteindelijk gevonden worden in spagaat.




Koko - Witte Wiev’n

Jan Klein Sleurink ook wel bekend als ‘spruitje bloemkool’, zijn lijf was groot en rond als een bloemkool en zijn hoofd even rond als een spruitje en dan in diezelfde verhouding tot elkaar, was een bekende Stroper in het dorp. Bovenwater en Koko hadden al vaak op hem zitten posten maar ze hadden hem kunnen pakken. Diezelfde Jan Sleurink stond nu op de deur te bonzen van het huis van Bovenwater.

Laatstgenoemde opende de deur en keek in het spierwitte gelaat van ‘spruitje bloemkool’. Witte Wiev’n stamelde deze. Witte Wiev’n in het bos.

Witte Wiev’n zijn vrouwen die als witte gedaanten door het bos of over de velden zweven. Sommigen denken dat het mistflarden zijn maar in Twente weten ze zeker dat het boosaardige wezens zijn die het meest doen denken aan heksen. Vooral mensen met iets op hun geweten zijn doorgaans bang voor de Witte Wiev’n.

Bovenwater keek ‘spruitje bloemkool’ aan en vroeg hem wat hij gedronken had en wat hij zo laat nog in het bos moest. De man had geen antwoord en bleef maar stamelen dat hij Witte Wiev’n had gezien. Nou ja niet echt wit, meer grijs. Ze brachten ook een oorverdovend lawaai met zich mee. Het was echt waar en de veldwachter moest zelf maar op onderzoek uit. Op een holletje verdween de boodschapper, nog even bang als toen hij aanklopte.

Onze Lieve Heer heeft rare kostgangers dacht Bovenwater toen hij de deur sloot en zich opmaakte om de bedstede te gaan bezoeken. Hij nam een flinke teug lucht en blies de olielamp uit en schoof naast zijn vrouw in de bedstee. Achter de gebreide broek noemde hij dat.

Bovenwater had geen fijne nacht. Hij werd een paar keer wakker omdat hij droomde over Witte Wiev’n en dat gaf hem geen prettig gevoel. Toen de ochtend was aangebroken en hij zijn ontbijt had genoten riep hij Koko bij zich en klopte het beest vriendelijk op de schoft. Kom op jong we gaan op pad.

Alvorens zijn ronde te doen ging hij altijd eerst langs de burgemeester, het hoofd van de politie. Burgemeester D.J. ter Kuile kwam uit een voorname familie van textielbaronnen en hij liet zich dan ook voornaam aanspreken als ‘Meneer de Burgemeester’. De beide mannen hadden respect voor elkaar gekregen in de jaren dat ze met elkaar te maken hadden en de burgemeester noemde de veldwachter dan ook altijd ‘Meneer Bovenwater’ dus een gesprek tussen beiden leverde een veelvoud aan meneren op.

Bovenwater bracht verslag uit aan Meneer de Burgemeester en vertelde dus ook het verhaal van de Witte Wiev’n. De burgemeester leek er van geschrokken en hij zei tegen ‘meneer Bovenwater’ dat hij de klacht serieus moest nemen. In de familie van de burgemeester deden verhalen de rond van Witte Wiev’n op hun onmetelijke landgoederen. De familie was altijd op de hoede.

Het had geen zin om overdag te gaan zoeken naar Witte Wiev’n want het was bekend dat deze alleen werden waargenomen in het schemer tussen dag en nacht of bij zonsopgang. Het was volop ochtend dus dan maar een gewone ronde. Een grote dit keer want hij moest nog even langs Mans te Molder, een jager, die aan het eind van het bos woonde in de richting van het naburig dorp Eggeloo. Wapencontrole zoals elk jaar om de vergunning te verlengen. Mans was ook een beetje een boswachter en bij onraad seinde hij Bovenwater in.

Ze hadden ook beiden de nodige uren zitten posten op stropers maar sinds hij Koko had ging Bovenwater het liefst met deze laatste op pad.

Mans kon slechts kort zijn mond houden als hij in gezelschap was, dat kwam vast omdat hij altijd alleen er op uit was. De controle was zo gebeurt en zoals verwacht was alles nog zoals het altijd al was. Bovenwater wist niet wat hij ervan moest denken en beende door in de richting Eggeloo, hij wilde eens even met z’n collega in dat dorp overleggen. Evert Aalbers was nog niet zolang veldwachter. Hij was nu een jaar in functie en had zich laten zien als een moedig man. Hoewel hij klein van stuk was, was hij voor niemand bang. Hij had indruk gemaakt door persoonlijk een dronken loonwerker, die twee koppen groter was, het dorp uit te gooien. Ja die Evert Aalbers was voor geen kleintje vervaard. Koko ging altijd graag mee naar Aalbers in het buurtdorp. Niet om Aalbers maar om de hond van

Aalbers, een prachtige Drentse Patrijshond en dan ook nog een teefje. Alles wat een reu zou willen. Ze speelden altijd dat het een lieve lust was, een mooi span.

Aalbers werd deelgenoot van het Witte Wiev’n verhaal en hij schudde z’n hoofd. Daar hadden ze in de stad waar hij vandaan kwam (Arnhem) nog nooit van gehoord. Bijgeloof Bovenwater, het is allemaal bijgeloof. Aalbers op zijn beurt vertelde over het circus dat was neergestreken in zijn dorp. Vreemde snoeshanen vond hij. Het gezelschap bestond uit trapezewerkers, een dikke dame, een vouw met een baard, een slangenmens en de sterkste mens te wereld. Ook hadden ze een paar exotische dieren bij zich waaronder een drietal olifanten. Hij had met de directeur van het circus gesproken, deze man, een lilliputter in een bont pak had hij te verstaan gegeven geen geweld te dulden of overmatig drankgebruik. De kleine directeur had toegezegd het netjes te houden dus daar werd dan ook op gerekend. Bovenwater nam afscheid en riep Koko bij zich.

Laatstgenoemde kon zich moeilijk losmaken van z’n vriendinnetje maar uiteindelijk snelde hij naar z’n baas en beiden zetten ze de terugtocht in naar Oldebeek.

Terug in het dorp werd hij door diverse inwoners aangesproken over de Witte Wiev’n in het bos. Tjonge wat werd gekletst en het verhaal werd ook steeds spannender. Er zou zelfs sprake zijn geweest van Witte Wiev’n die achter ‘spruitje bloemkool’ hadden aangezeten.

Kom op Koko we gaan naar huis maande hij zijn hond. Thuisgekomen zei hij tegen Alie dat hij die nacht het bos in zou gaan op zoek naar de Witte Wiev’n en dat hij nu eerst even ging rusten. Niet snel daarna was er een luidruchtig gesnurk uit de bedstede waarneembaar.


De ontdekking

Een paar uurtjes later is Bovenwater in het bos, het is inmiddels hartstikke donker maar gelukkig geeft de volle maan nog enig zicht. Natuurlijk loopt Koko aan zijn zijde en beiden zijn gespitst op de geluiden en eventuele bewegingen. Tot op dat moment is alles rustig maar plotseling spits Koko de oren en hij snuift in de lucht. Kennelijk iets bijzonders. Bovenwater kijkt naar zijn hond en is in de volle overtuiging dat er iets te gebeuren staat. Koko loopt in de richting waarvan Bovenwater weet dat er een open plek is in het bos. Het is bijna aan de kant van het dorp Eggerloo. Koko versnelt en Bovenwater moet zijn best doen om de hond bij te houden en omdat de hond van het pad af was gegaan moest hij al lopend de takken ontwijken die her der zijn weg versperren. Toen hoorde Bovenwater een angstaanjagend geluid, zoiets had hij nog nooit gehoord. Hij liet zich plat op zijn buik vallen en keek in de richting waar het geluid vandaan kwam. Iets verder in het opengedeelte van het bos zag hij grote grijzige vlakken bewegen. De vlakken lichtten op in het maanlicht, dat waren de Witte Wiev’n. Koko was minder angstig als hij en had de open plek al bereikt. Hij blafte woest en het lawaai werd steeds erger. Het leek wel het getrompetter van een woeste fanfare. Bovenwater kwam weer in de benen en snelde naar de open plek en Koko.

Toen hij de open plek bereikte zag hij drie grote olifanten onrustig rondstappen en de kleine directeur van het circus die probeerde Koko op afstand te houden. Bovenwater riep Koko bij hem. En de rust keerde enigszins weer.

Later bleek dat het circus de open plek in het bos een onderkomen hadden gemaakt voor de olifanten, ze hadden daar de ruimte en konden er naar harte lust met takken en boomstronken spelen. Weer een mysterie opgelost maar voor Bovenwater wel één met de nodige butsen en schrammen. Koko daar in tegen had laten zien dat hij een moedige hond was maar eigenlijk wisten we dat al.

Even voorstellen……

Ik ben Laura Dam en sinds 1,5 jaar de trotse eigenaar van onze OHD Boaz of Heartland en sinds juni 2013 lid van de LSOHV en ben ik een deel van de werkgroep gezondheids- zaken. Ik was al langer bekend met het ras via mijn schoonouders, die kregen +/- 14 jaar geleden hun 1e ODH. Wij zelf hebben eerst een Zwitserse witte herder gehad en toen deze op leeftijd kwam wilde we er graag een hond bij, om zo niet zonder hond komen te zitten als onze Jessey er niet meer zou zijn.

Op 10-08-2013 is onze kanjer geboren en 01-10-2013 mochten we hem in ons gezin verwelkomen.

Onze Jessey (toen ruim 11jaar) vond het geweldig en ze werden dikke maatjes. Ons oudje werd door Boaz weer een jonge hond, heerlijk om te zien. Helaas heeft het niet lang mogen duren, want in juni 2014 was onze Jessey ineens op en hebben we hem moeten laten gaan. Boaz was toen 10 mnd en is een week in de rouw geweest, wilde niet uit, at slecht en lag soms te piepen op zijn kussen.

Inmiddels is hij nu een mooie lieve maar onzekere puber, wat niet altijd even makkelijk is. Onze Boaz is erg gezinsgericht en is dan ook dol op onze 3 jongens. Wat het tijdens het uitlaten wel eens lastig voor hem maakt, want je moet ze allemaal in de gaten houden en ook nog beschermen voor andere honden. Afgelopen maand hebben we de cursus gehoorzame huishoud met vlag en wimpel afgesloten en nu opzoek naar een andere leuke training.


Ik vind het heerlijk om met Boaz mee te lopen in de maandelijkse wandelingen van de LSOHV en ook met het aankomende wandelweekend in oktober zijn we van de partij. Het is een genot om al die ODH's samen te zien rennen door de bossen, de een nog mooier dan de ander. Wat een fantastisch mooi ras is het toch. Omdat ik al zo'n 15 jaar als verpleegkundige werk dachten ze dat ik een mooie bijdrage kon leveren in de werkgroep gezondheid. Nu verschillen mens en dier natuurlijk, maar ook veel dingen werken toch wel hetzelfde.

Samen met Monique van Assen, Johan Sluijer en Tatjana Kartouw vormen we de werkgroep. Met z’n allen proberen we dingen omtrent gezondheid uit te zoeken en duidelijk te krijgen, zodat onze leden de verzamelde informatie weer kunnen terug-vinden op de site. Ik hoop nog een lange tijd deel te mogen uitmaken van deze mooie vereniging.

Laura Dam-Peletier

Pas op voor de berenklauw

Het is eigenlijk geen echte allergie, maar het kan er wel veel op lijken: Honden kunnen net als mensen ontstekingen van de huid en zelfs wonden krijgen door aanraking met het sap van de berenklauw.

Hoe komt dat en wat kun je er aan doen?

Waardoor ontstaat de ontsteking?

Het sap van de berenklauw bevat een stof (furocoumarine) die de huidcellen, die er mee in aanraking zijn gekomen, gevoelig maakt voor zonlicht en andere UV-straling. De huidcellen sterven daardoor af, en dat veroorzaakt een ontstekings-reactie. Het is dus geen allergische reactie, zoals veel mensen denken. Het kan daarom ook al gebeuren bij de eerste aanraking met de plant.

Hoe ziet het er uit?

Rode vlekken, bulten, blaren en wonden op de neus

Binnen 24 uur zie je een ernstige ontsteking ontstaan, meestal op de neus van de hond, omdat hij daarmee natuurlijk overal aan snuffelt. Er ontstaan rode vlekken, bulten, blaren en eventueel wonden. Meestal is er geen jeuk.

Wordt iedere plotselinge ontsteking op de neus veroorzaakt door de berenklauw?

Vaak heb je helemaal niet in de gaten gehad dat je hond de berenklauw heeft aangeraakt, en zie je opeens een heftige ontstekingsreactie op de neus ontstaan. Als dat gebeurt, ga dan direct naar de dierenarts. De ontsteking kan erg veel lijken op de ontsteking die ontstaat door insektenbeet overgevoeligheid. Dit ontstaat ook vaak binnen 24 uur na een wandeling waarbij de hond lekker in het struikgewas gesnuffeld heeft. Maar dit is meestal uitgebreider en de hond is er vaak ook ziek bij. Het heeft een andere behandeling nodig, want het is wel een echte allergie.

Behandeling van de ontstoken huid

Bij een berenklauw-ontsteking kun je het beste de huid zo goed mogelijk verzorgen met bv. een brandwondenzalf, en pijnstillers geven. Het komt altijd goed, maar soms blijft er wel een litteken over.

Prednison of andere corticosteroïden zijn niet nodig (ze helpen niet omdat het i.t.t. insektenbeet overgevoeligheid geen allergie is). Ook antibiotica zijn vrijwel nooit nodig, als je de aangetaste huid goed verzorgt. Meestal is na 14 dagen het ergste leed wel geleden.

Mijn hond heeft aan een berenklauw gesnuffeld. Wat nu?

Zelfs een oppervlakkige aanraking is al genoeg om klachten te veroorzaken, en dat geldt voor ieder deel van de plant. Als je hond in aanraking is gekomen met de plant, kun je hem het beste zo snel mogelijk grondig wassen met water en een hondenshampoo, en enkele dagen zonlicht vermijden.

Voorkomen is beter dan genezen

Wees alert op berenklauwen bij het uitlaten van je hond, dat kan veel problemen voorkomen. Het aantal berenklauwen neemt de laatste jaren in Nederland snel toe.

De berenklauw komt van nature in Nederland voor, namelijk de gewone berenklauw (Heracleum sphondylium). Maar sinds enige tijd is er uit het buitenland een tweede soort komen overwaaien: de reuzenberenklauw (Heracleum mategazzianum), die wel 2-4 meter hoog kan worden. Deze laatste verspreidt zich snel over ons land en is overal te vinden in bermen, braakliggende terreinen en verwaarloosde tuinen. Beide soorten hebben giftig sap.

(met dank aan MCD voor dieren)

Lezing 31 mei 2015 door Theo van der Horst

Van onze zustervereniging DHCN ontvingen wij een uitnodiging voor een lezing.

De geneticacommissie van de DHCN organiseert de lezing: “Populatiegenetica”. Theo van der Horst (o.a. docent KK2, keurmeester groep 2) zal beginnen met een algemene inleiding in de genetica, om vervolgens een aantal erfelijke ziekten vanuit populatiegenetica te benaderen.

Hij wil de zaal betrekken bij die onderwerpen, en neemt ruim de tijd voor vragen, ook al tijdens de lezing.

De lezing is vrij toegankelijk voor leden van de DHCN, middels deze uitnodiging geldt deze vrije toegang ook voor de leden van de LSOHV vereniging!

Het programma begint om :

10.00 uur inloop

10.30 uur introductie

10.45 uur lezing (duur ruim 2 uur)

Plaats: Dogcenter Zaltbommel, Stuversdreef 4, Kerkwijk

Wilt u deze lezing bijwonen? Stuur dan een mailtje naar de voorzitter van de DHCN, voorzitter.dhcn@gmail.com en vermeld met hoeveel personen u de lezing wilt bezoeken (i.v.m. zaalindeling en catering).

De legende van de zwarte wolf deel 2

La legende du Loup noir

In een eerdere uitgave van ons clubblad had ik al verteld over mijn eerste avontuur in Frankrijk. Deel 2 is geen vervolg op ons F-nest, maar weer een nieuwe belevenis.

Dit betreft het laatste nestje van onze Faya. Het fokken van een nestje begint met de gezondheid van je teef. Omdat gezondheid altijd voorop staat hebben we Faya een aantal keren laten onderzoeken door meerdere dierenartsen. Na positieve adviezen een laatste nestje voor onze mooie dame. Daarna uiteraard met het kiezen van een reu.

We hadden een leuke reu gevonden in Lichtenvoorde, die evenals onze Faya een echte oude lijn is. Door omstandigheden hebben we deze keuze helaas moeten bijstellen.

Daarna maar weer gaan spitten, het eerste criterium was gezondheid, het tweede was karakter, het derde was exclusiviteit. Omdat je niet alleen over breed fokken moet kletsen, maar het ook daadwerkelijk in praktijk moet brengen. En dan bedoel ik niet 2 hondjes op elkaar zetten, maar zoeken naar nieuw bloed, ter verbetering en continuering van het ras. Daarom hadden we vol overtuiging gekozen voor Jay (Cooper von Eldorado), ook weer zo’n mooie oude bloedlijn.

Dit betekende dus weer een reis van 735 km, hij woont namelijk in Frankrijk.

Jay is evenals Faya, HD-A, ED-vrij en DM-vrij. De verwantschap tussen Faya en Jay is 0,95 %. De loopsheid van Faya was een soort van soapserie, eerst hadden we er erg lang op gewacht, daarna zette het niet door en was er sprake van een gespleten loopsheid. Na een kleine 4 weken, meerdere progesteron bepalingen en schouwingen door een reu, zaterdag 18 oktober dan toch onderweg naar Frankrijk.

Na een vermoeiende reis van een uur of 8, arriveerden we in Frankrijk bij Du Loup Noir, inmiddels al een beetje bekend terrein na 3 eerdere bezoeken.

Toen Faya uit de auto kwam vroeg Leatitia de eigenaresse of ze Jay gelijk op moest halen zodat ze kennis konden maken. Waarom niet, we waren er nu toch. Daar kwam Jay, wat een leuke macho man! Echt een mannetje met aardig pit maar een charmeur met een groot hart, hij was wel een uur bezig om Faya het hof te maken.

Daarna hadden we ze even apart gezet en was er tijd voor een drankje en een vernieuwde hartelijke kennismaking met de mensen en de honden.

Na een uur of 3 Jay maar weer opgehaald voor het serieuze werk, na weer een heel charme offensief uiteindelijk een geslaagde dekking. Joepie! Ik was hier niet voor niets.

Maandag 20 oktober na het ontbijt nog een laatste dekking en na een reis van 8 uur waren we weer thuis. Op 14 november hadden we een echo laten maken en volgens de echo zouden er geen puppen komen.

Toch was ons gevoel anders, een week later voor een second opinion naar een andere dierenarts, hij wist het niet zeker. Wij wel, een week later nog maar eens een echo en jippie Faya was toch drachtig, wat waren wij blij zeg. Op 24 december was het dan zover, onze kerstkindjes, het F-nest van Faya en Jay waren geboren. Twee prachtige zwarte dames. Faya deed het erg goed en het ging allemaal erg makkelijk.
Dachten we dat dit het einde was van de legende van de zwarte Faya, nou niet dus…………..

Op eerste kerstdag kregen we een telefoontje dat een moederloos puppy niet zo goed mee kon komen bij zijn adoptiemoeder. Er werd ons gevraagd of Faya voor hem wilde en kon zorgen.

Op tweede kerstdag werd hij gebracht en hebben we Faya met hem kennis laten maken. Ze begon hem gelijk te wassen en te likken, daarna mocht hij drinken.

Deze leuke kerel Maestro genaamd had het gehaald en is nu een vrolijke, vrije pup. Ook met onze F-jes, Faelyn van Dorpzicht (Fae) en Faya’s Tika van Dorpzicht (Tika) gaat het er goed. En Faya geniet heerlijk van haar welverdiende pensioen.

Happy end van de legende en ons sprookje.

Johan Sluijer

Wij geven de pen aan …….

In deze rubriek geven we telkens het woord aan een van onze leden om hun ervaringen met de Oudduitse herder te vertellen.

Deze uitgave is Tatjana Kartouw aan het woord.

Hallo iedereen!

Wat leuk dat ik uitgekozen ben om een stukje te schrijven voor deze rubriek!
Ik ben Tatjana Kartouw, 27 jaar en bijna afgestudeerd als paraveterinair (dierenartsassistente). Samen, met mijn vriendin Linda, zijn wij trotse eigenaar van 2 Oudduitse herders.
Maiko van bijna 6 is stamboomloos en Sekei komt bij Iris ‘von Excalibur’ vandaan.

Omdat wij een diergerelateerde studie volgen hebben we nogal eens ‘proefkonijnen’ nodig. Want, als paraveterinair moet je toch zeker wel een verbandje aan kunnen leggen. Gelukkig zijn Maiko en Sekei dol op al onze klasgenoten en gaan dan ook regelmatig mee voor een praktijkochtendje. Inmiddels kent de hele school ze al.

Bij Maiko zijn we er op 2 jarige leeftijd achter gekomen dat hij HD heeft. Tja, wat doe je dan? Wij hebben er voor gekozen dat hij gewoon lekker hond mag zijn. Als hij wil dollen met Sekei, dan doet hij dat lekker. Het is en blijft een hond die een goed ‘honds’ leven verdient.

Sekei is de clown van het stel. Bij haar kan het niet te snel, hard of gek genoeg! Op training kennen de kinderen haar als ‘Sekei de paashaas’, omdat ze springt met 4 poten van de grond (volgens mij is dat een ‘von Excalibur’ trekje). Begin maart is Sekei aangekeurd als fokteef. Ze kreeg bijzonder positieve reacties, waar ik als baas dan weer meters van groei. Eind april breng ik haar uit op de show en in dezelfde week worden haar ellebogen en heupen beoordeeld. We hopen natuurlijk op het beste!

Als alles meezit fokken we dit najaar ons eerste nestje. Naast alle drukte en bezigheden in het bos, op het strand of toch heel serieus op school, zijn Maiko en Sekei ook voorbeeldhonden op de hondenschool waar ik als invalinstructeur met hen train. Maiko heeft begin dit jaar op clubniveau GG3 afgerond. Op nationaalniveau zit er niet in voor hem, omdat hij de snelheid mist in verband met zijn heupen.
Sekei loopt nu op GG1/GG2 niveau, en zal met stevig doortrainen eind dit jaar GG2 examen kunnen doen.

Elke dag geniet ik weer een beetje meer van ze, met alle streken, gekkigheid en liefde die ze je geven.
Maar, dat zullen jullie als medeliefhebbers, zelf net zo goed weten.
Wellicht komen we elkaar tegen op een van de wandelingen en kunnen we het er met z’n allen over hebben hoe leuk en geweldig onze honden zijn!

Tot dan!
Lieve groetjes,
Tatjana en Linda
Maiko en Sekei

Bestuur

Voorzitter

Johan Schuurman

Secretaris

Carin Peletier

Penningmeester

Celia Stok

Bestuurslid Fokbeleid

Johan Sluijer

Bestuurslid Evenementen

Monique van Assen

Werkgroepen

Werkgroep Evenementen

Paula Kroes
Celia Stok
Wilmut Peletier
Anneke Sluijer

Werkgroep Gezondheidszaken

Laura Dam
Tatjana Kartouw
Monique van Assen

Werkgroep IT

Rien Zetzema

Werkgroep PR & Communicatie

Giorgio Mastrolia
Carin Mastrolia